The İstanbul Spotlight’a konuk olan Tülin Özen ve Nilperi Şahinkaya, galası yapılan yeni oyunlarıBallı Süt üzerine soruları Backstage Whispers programında yanıtladılar.
Soru: İki kız kardeşin geçmişe bakış açılarındaki farklar oyunu nasıl şekillendiriyor?
Nilperi Şahinkaya: Bence bu fark bütün oyunun temelini oluşturuyor. İki karakter de hayata farklı açılardan bakıyor. Yıllar içinde hem kendileri dönüşüyor hem de ilişkileri dönüşüyor. Bu yüzden oyunda bol bol çatışma ve iki tarafın bakış açısını izliyoruz.
Tülin Özen: Evet, bakış açısı farkı oyunun en temel dinamiklerinden biri.
Soru: Bu oyunu iki kız kardeşin yüzleşmesinden öte nasıl tanımlarsınız?
Tülin Özen: Ben oyunu sadece bir yüzleşme olarak tanımlamıyorum. Elbette öyle bir anı var ama bence temel meselesi bu değil. Daha çok çok tanıdık bir aile ilişkisi anlatıyor. Birbirine kızsan da görmek istemesen de suçlasan da aslında birbirini ne kadar tanıdığını ve sevdiğini anlatan bir oyun. Yüzleşme sadece küçük bir kısmı.
Nilperi Şahinkaya: Evet, belki daha çok sevgi temalı bir oyun diyebiliriz.
Soru: Karakterlerinizin hayalleri ve hayatları birbiriyle örtüşüyor mu?
Nilperi Şahinkaya: Benim karakterimin başta örtüşmüyor. Aslında başka hayalleri var ama zaman içinde yaşadığı hayata ve ona sunulanlara razı oluyor. Hatta bundan memnun olmayı da öğreniyor. Başlarda daha cesur, daha sorgulayan ve daha buhranlı bir karakterken zamanla olgunlaşıyor.
Tülin Özen: Benim karakterimde ise şöyle bir durum var: O kendi gerçeklerini yaşadığını düşünüyor ama aslında hayallerini unutmuş biri. Oyun boyunca bu hayallerini yeniden hatırladığı bir süreç yaşıyor. Asiye’nin daha hayallerden ibaret bir hayatı varken gerçeklerin ona baskı yaptığı bir yer var; benim karakterim ise gerçekleri yaşadığını düşünürken hayallerini unutmuş olmanın sıkıntısını yaşıyor.
Soru: Karakterinizle çok benzer ya da çok zıt özellikleriniz var mı?
Tülin Özen: Benim karakterime benzediğim yer daha çok “abla olmak” üzerinden olabilir. Ben de sorumluluk sahibi biriyim ama tiyatroda bir özelliği gerçek hayattakinden daha büyük bir yere koymanız gerekiyor. O yüzden benzerlikler küçük küçük şeyler.
Nilperi Şahinkaya: Ben de hem benziyorum hem benzemiyorum diyebilirim. Bence seyirci de iki karakterden kendinde birçok şey bulacak. Çünkü ikisi de her insanın içinde yaşayabileceği soruları, anları ve duyguları taşıyor. İkisi de gerçek.
Soru: Birbirinizin karakterlerini oynamak ister miydiniz?
Tülin Özen: Bence çok eğlenirdik. Ama şu anda bana sorsalar tercih etmem. Asiye’yi sende görmek varken kendim oynamayı tercih etmem yani.
Nilperi Şahinkaya: Ben de tam tersi, Asiye’yi senin oynadığını görmeyi çok isterdim. Çünkü her oyuncu karaktere kendi imzasını atıyor. Senin yorumunu görmek bana da yeni kapılar açardı.
Soru: Karakterlerinizin kabullenmekten kaçtığı gerçekler var mı?
Tülin Özen: Var. Zaten oyunun konusu biraz bununla ilgili. Karakterlerin yıllarca kabullenmekte zorlandıkları şeylerle yüzleştikleri anlar var. Bu yüzleşme 20’lerinde başka, 30’larında başka, 40’larının sonunda başka bir yerden yaşanıyor.
Nilperi Şahinkaya: Benim karakterimin kaçtığı gerçek çok yok gibi geliyor bana. Çünkü o başta çok sorgulamış, kendini çok yıpratmış ve sonra bir yol bulmuş. “Hayat bana bunları sundu, ben de elimden gelenin en iyisini yaptım” diyen bir yerden bakıyor.
Soru: Oyunu henüz izlemeyen izleyiciler için bir mesajınız var mı?
Nilperi Şahinkaya: Bence sıcak, kalbe dokunan ve aynı zamanda çok güldüren bir oyun izleyecekler. Biz seyircinin bu kadar güleceğini başta düşünmemiştik ama gerçekten çok gülüyorlar.
Tülin Özen: Ben seyirciye ne vaat ettiğimizden çok, bugüne kadar seyirciden ne duyduğumuzu söyleyebilirim. İnsanlar oyundan sonra “Kendime çok benzettim.”, “Kardeşimi hatırladım.”, “Birini aramak istedim.” gibi şeyler söylüyor. Çünkü çok tanıdık ilişkiler anlatıyoruz. Bence seyirci kendinden bir şeyler bulacak ve bu onlara iyi gelecek.
